:((

Dün akşam balkonda kuzucuğumla oynarken bir baktım bizim kuzu hüzünlendi aniden. Başı iki elinin arasında öylece durdu. Ne oldu kızım dedim;
-Ben çok üzülüyorum anne, Ananeye gitmek istemiyorum demez mi!!!!!
Artık farkında ve hep benle olmak istiyor. Benimle geçirdiği zamanlar ona daha eğlenceli geliyor. Ben bazen çok şanslı bir çocukmuşum diyorum. Çünkü annem hep yanımdaydı. Hep en yakınımdaydı. Şimdi kızım ise ben yanındayken konuşması, yürümesi her şeyi değişiyor. Annesinin yanında olduğu anları lüksten sayıyor kuzum. Dün annem banyodan sonra üstünü giydirmek istemiş, Duru ise giymeyince annem de kızmış. Bunun üstüne Duru küsmüş ve annem gönlünü almaya çalışırken ne dese beğenirsiniz;
-Benim annem bana hiç kızmıyor!!!!!!
Canım annem çok üzülmüş. Duru öğle deyince içim parçalandı diyor. Sırf kariyer uğruna kaç kişiyi üzüyorum ya. Gerçi sadece derdim kariyer değil tabiki, Duru hayatıma girdikten sona onun istikbali, eğitimi içinde çalışıyorum. Hatta en önceliğim artık bu.
Bakalım ben bunu Duruya nasıl anlatıcam. Çünkü anlatma zamanı yaklaşıyor gibi........
Sevgiyle kalın..................