Ultrason makinasının yanına oturduğumda anne bak buladan bebek gözükecek demezmi doktorum gülme krizine girdi ve sonrası hasta yani ben unutuldum başlandı Duru ile sohbete.
Muayene biter bitmez üstümü getirdi anne al giyin dedi. Doktor giyinmesin ne olacak ki diye sorunca Duruş;
-Olul mu hasta olul sonla Allah kolusun.
Sonrası mı Doktor Duru ne olur burada kal diye başladı yalvarmaya :))
Duru hayıl olmaz ben daha okula gidicem dedi ve teklifi reddetti.
Okadar masum okadar tatlı ki zaman onunla nasıl geçiyor anlamıyorum. Alıştırayım artık işe gideceğimi bilsin dedim. Bana demez mi ben işe gidicem deme anne çok üzülüyorum diye kahroldum. Üzüleceğini biliyorum ama gitmek zorundayım güzel kızım.
Şubata sayılı az bir gün kaldı ben avrupadan anadoluya hergün nasıl gidip geleceğimi düşünmekten sıyırmaya başladım bile. Bide bunların üstüne ananne Ankara da başlamış olduğu diş tedavisini yarım bırakmamak adına şubat sonu gibi gelecek ve bu aralıkta Duru için kreş arayışlarıda başladı. Gündem çok yoğun kısacası ve ben birsürü kaygı içinde boğuluyorum. Rabbim hakkımızda iyi olanı nasip etsin.
