DURUŞ İÇİN.....

Uzun zaman oldu ona dair birşeyler yazmayalı. Oysa kızım bu süre içerisinde ilk karnesini aldı ve ilk karnesinde ben yanında değildim. Sağolsun bir veli resimlerini çekip göndermişti, benim gibi kuzularının yanında olamayan anneler için.  Tabi bu kadar hormonla o resimleri alınca ben o günü ağlayarak geçirdim. Akşam ise önce hediye sonra karneyi gösteririm diye karnesini sıkı sıkı sarmayıda ihmal etmedi tabi.

Bunlarda geçen hafta çekildi. Okul hatırası. Pek bir sevimli çıkmış değil mi?

Bu mu, buda ödevimizden. Okul panosu için değerler dersi kapsamındaki proje için. 1. sınıfına dair bir şeyleri olsun istedim.  Kızımın güzel yazısına bir Maşallah ama.

Tabi ben ilgilenmiyorum şu sıralar ödevler öğle böyle gidiyor okula.İnşallah bu dönem bir düşüş yaşamayız. Mental aritmetik kursunda kızım olimpiyatlara hazırlayacaklardı, yaşıtlarına göre öndeymiş fakat ben bu duruma düşünce, babamızda akşam geç vakitlerde eve gelince çalışmalarımızda fazlası ile aksamalar oldu ve bizim talebimizle ben düzelene kadar kursa ara vermek zorunda kaldık. 

Mart sonuna kadar tamamen düzelmeyi umud ediyorum ve Duru için yüzme kursu arayışına geçicem, kesin kararlıyım bu sefer (İnşallah). Bir de artık ingilizce 2. sınıftan itibaren varmış bu yaz İngilizce kursuna başlatıp başlatmamak konusunda da kararsızım. 

Duru heyecanlı, her akşam gelip kardeşini gıdıklayıp bir ton nasihatte bulunuyor. Bazen acaba çok mu sevecek yoksa bu bekleyiş büyük bir kıskanmanın kıvılcımları mı diye düşünmeden edemiyorum.

Duru kuzusunda da haberler böyle. 

Daha güzel haberlerle gelirim İnşallah. Bir sonraki post bebişten haberlerle dolu olacak :)

12. HAFTA

Sahi hamilelik neydi, Şubatta dondurma aşermek olabilir mi mesala.
Yoksa bir tanecik kuzunun nefesine bile tahammül edememek mi?
Taze kuzu eti deyip, taa Iğdır'dan gelen kuzu etinin yüzüne bakmamak, yada kuru kayısı kompostosu diye diye herkesi alarma geçirip, gelenler ne tatlı ne ekşi ikisinin ortası olmalı deyip huysuzluk yapmakta olabilir.
Her şeye böööökleyip, mutsuz mutsuz dolanıp dr kontrolü geldiğinde kalp atışını ağzında hissetmekte olabilir aslında.
Bizde yukarıdaki durumların hepsi aynı anda yaşanıyor. Hiperemezis olduğumdan nadir görünen bir vakayım, ama ilk trimesterin sonuna yaklaşıyor olmanın mutluluğu içimi aydınlatıyor açıkçası. Günler yavaş geçiyor şu sıralar, bulantılarım son hız devam ediyor fakat kullandığım Zofran adındaki ilaç sayesinde kusmuyorum en azından. ilacı bir gün bıraktım, hayat durdu resmen. Ne kadar sürecek bilmiyorum. Cumartesi günü ikili test için doktor ziyareti gözüküyor. İnşallah her şey yolundadır.
Şuan onun sağlıklı olması her şeyden öncelikli bizim için.
Anne bu kadar hayattan kopuk yaşayınca evde ilgi bekleyen kuzu bu süreci öğle güzel yönetiyor ki. Annem sen ve kardeşim iyi olun ben herşeyi kendim yaparım diyecek kadar olgun. Annem bende 5 ay kusmuş İnşallah kardeşimde 6 ay kusarda ben daha az üzmüş olurum demeyi de ihmal etmiyor tabi :))
Henüz kilo almadım, aksine 4 kg verdim. Duru da ilk üç ayda 10 kilo kaybettim ve doğuma kadar sadece o verdiğim kiloları geri alıp hiç kilo almadan tamamlamıştım 9 ayımı.
Bunda öğle olmayacağım ortada. Ama ne kadar aldığım umruda değil, şu süreci sağlıkla atlatalım yeter.
İnşallah cumartesi günü tüm sonuçlarımız güzel çıkar ve en azından kaygısız atlatırım bu süreci. Sevgiyle kalın....