BUDA BANA DERS OLSUN....

Sinirli ve tahammülsüz bir yapım vardır, bir şeyleri defalarca tekrar etmek en gıcık olduğum şeylerin başında gelir. Çabuk kızarım, hemen sönerim ve iş işten geçtikten sonra pişmanlık duyarım. Böyle bir yapım olunca düşünün 1. sınıf çocuğunun yanımdaki halini neyse efendim, malum Duru Ecrin mental kursuna gidiyor ve bazen ders anlatırken ben sinirden çıldırma noktasına geliyorum, kıza sürekli kızıyorum hatta bazen bağırıyorum, hatta ağlayarak anne biraz daha yumuşak olamaz mısın diye sorduğuda oldu  derken geçen gün yine pc başında mental aritmetik problemlerini çözerken sıra bana geldi ve cevabı yanlış söyledim bunu yaparkende gayri ihtiyari ayyy özür dilerim yanlış oldu dedim.
Bu tepkimin üstüne minik kuzum bana sarıldı ve ''bu kadar üzülme kendine güven yeterli, eminim bir daha ki sefere doğru yaparsın annecim, ben sana güveniyorum'' demez mi eridim o an. Aslında o hata yaptığında benim vermem gereken tepki idi, 6 yaşında bile olmayan çocuğun tepkisi değil. Kendime çok kızdım, ders başında bu kadar korkunç olmana gerek yok diye söylendim kendi kendime. Benim anne olarak yapmam gereken onun yapabileceklerini farkına varmasını sağlamaktı. O daha küçücük bir çocuk ötesine geçip ne kendime ne çocuğuma hayatı zehir etmenin, derslere ve belkide okula karşı fobi oluşturmanın bir anlamı yok. İnsan belli bir yaştan sonra huyunu değiştiremez belki ama aynı yanlışı tekrar etmeme konusunda daha dikkatli davrana bilir diye düşünüyorum. O günden sonra ben buna çok dikkat ediyorum, umarım tekrarlamam bir daha aynı hatayı zira sonrasında ben Duru'dan daha çok üzülüyorum.
Herkesin yeni yılı kutlu, muharrem ayı mübarek olsun...