EKİM ZAMANI

İstanbul'da büyüdüm ben 8 yaşımdan beri buradayım. 8 yaşıma kadar yemyeşil bir köyde yaşıyordum. Sofraya oturduğumuzda babaannem hadi karpuz al gel dediğinde gider tarladan alır getirirdim taşıyabileceğim en büyük karpuzu, yada salata yapacaksak doldururdum eteğimi getirir verirdim babaanneme. Her şeyin en tazesi ile büyüdüm. Koyun sağmaya pek bir meraklıydım. Hava çok ısındığında evin yanında akan ufak akarsuda hemen soyunur suya girerdik. Her gün mutlaka değerdi elim toprağa. Kızımda benim gibi olsun istedim hem de çok ama bu beton şehirde çok imkansızdı. Baharda üç saksıya ektiğim çilek ve domatesle,yazın hafta sonları piknik ile kapatmaya çalışıyorum ama nafile bir çaba olduğunu biliyorum aslında.
Sıra okul seçimine gelince mutlaka bir bahçesi olsun istedim. Tabi sadece bahçe değildi aradığım. Öğle bir binanın alt katına sıkıştırmak hiç mantıklı değildi bana göre, bağımsız olmalıydı. Parkı olmalıydı. Ufakta olsa kış bahçesi olmalıydı.
Çok şükür oldu. 3 katlı bir okulumuz, kocaman bir bahçesi var bir kısmı park ve bir kısmı da çocuklar ekip biçsin diye ayrılmış bahçe, sinema salonu ve ufak kış bahçesi de var. Çok temiz bir okul içerisi misler gibi kokuyor. 2 senedir Duru oraya gidiyor ve geçen sene anket yaptık Duruya.
Okulda en çok neyi beğenmiyorsun diye, düşündü ve bulamadım dedi. Peki sana göre en kızgın teyze kim dedik,  düşündü ve hepsi bana gülüyor dedi. Seni en çok hangisi seviyor diye sordum hepsi çok seviyor annecim dedi. Çok korkuyordum okula gittiğinde her bir çocuktan bir huy alır diye Şükürler olsun hiç olmadı. Aksine hiç bir şeyini paylaşmayan kuzu paylaşım duygusunu geliştirdi. Darısı asıl eğitim hayatımıza diyorum.
Dün okulda yaptıkları faaliyetlerin resimlerini aldığımda çok mutlu oldum. Zira Duru kuzusu annesinden mutluydu. Üretmeye başlamış olmanın verdiği mutluluktu bu. şimdi bekliyoruz çileklerimizin hasat zamanını :)