Geldim buradayım yine. Gecenin bir vakti dertleşmeye geldim. Kızımın günlüğüne şu yorucu yıpratıcı günlerimizi yazmaya geldim. Belki hafifler dedim kalbimdeki bu yük, güzelliklerin paylaşarak çoğaldığına dertlerin üzüntülerin paylaşarak azaldığına inanan biri olarak.
Son 2 yıldır 3 haftada bir gelen yüksek ateşle başlayan ve hastanede ateş düşürücü iğne ve serumla takip eden ve her defasında antibiyotikle son bulan ve bazen antibiyotiğe penisilin takviyesi bulunulan değişmeyen teşhis olan boğaz yolu enfeksiyonu (bazen idrar yolu ama genelde boğaz yolu enfeksiyonu) hastalığımız geçen ay hastaneye yine aynı şikayetle gittiğimizde benim sinir patlamam ve doktorun
çocuk enfeksiyonları birimine sevki ile başka bir boyut almış oldu..
Bu birime ateşli iken gidildi tüm ayrıntılı tahliller sonucu beni yıkan teşhisler konuldu. Biri PFAPA diğeri ise FMF halk tarafından bilinen Akdeniz Anemisi. Daha doğrusu ikisi üzerinde henüz kesin bir bilgiye erişememekle beraber Duru'nun dün gece tekrar ateşinin artması ile sabah hastanede soluğu aldık.
Tekrar tahliller alındı ve boğazında görülen kızarıklık sonucu Pfapa üzerinde duruldu ve hiçbir tahlilin kesin sonuç vermediği bu rahatsızlığı anlamak için ayrıca tek tadavi yöntemi olan KORTiZONu kızıma iğne ile verdiler. Verilmesi yanlısı değilim ama başka yolu yokmuş. Ha buarada çıkan sonuçlar kızımın FMF olmadığını desteklemiyor ama henüz tam destekleyen bulgularada ulaşılmış değil. İnşallah değildir.
Bundan sonra ne olacak eğer Pfapa kesinleşirse ki Duru'nun kortizondan sonra 1-2 saat içinde ateşinin hızla düşüp kendini toparlaması bunu destekliyor, bundan sonra her atakta Duru'ya Kortizon verilecek(miş), gerekli görülürse bademcikleri alınacakmış.
Korzizonun istenmeyen zararlarını kızımda görmekten korkuyorum. Daha böbrekleri ile ilgili tam bir iyileşme gösterememişken birde bu küçücük bedeninin bunlarla savaşmak zorunda kalıyor olmasına üzülüyorum. Allah kimseyi evladı ile sınamasın. Dilimden kalbimden haşa isyana gidecek bir kelime etmekten korkuyorum. Yüce Rabbimin merhametine sığınarak sizlerden dua istiyorum. Duru bu dünyadaki en büyük nimetim. Dedimya nimet külfetsiz olmaz diye.
21 Nisan'da kuzumun gösterisi vardı. Bir ilki daha yaşayacak olmanın verdiği heyecanla gittik gösteri alanımıza. Öğrenci olarak ilk 23 Nisan gösterimizdi. Ben Durudan daha heyecanlı, biraz telaşlı çokça duygulu izledim. Tek kelime ile MÜKEMMELDİ. Dünya çocukları idi gösterimizin adı. Bize Japonya düştü. Günlerce kimono aradık ve bulamadık, böyle olunca iş başa düştü ve kendimiz diktirdik. E bence çokta güzel oldu ya sizce?
