ÇÖZEMEDİM

Yaşadıklarımızmıdır beni bukadar derinden etkileyen yoksa yaşamaya korktuklarımız mıdır acaba?
Yoksa bu kadar ufak kıvılcımlarla başlayıp daha evvel şahit olduklarımızın yaşadıklarını yaşamak mı korkutuyor da boğazımı düğüm düğüm yapıyor bu durum.
Yoksa bu da değilde bugünümü yarınım olan kızıma bırakamama korkusu mu içimi yakıyor?
İnsanları bu kadar dolduran nedir anlayamıyorum anlam veremiyorum. Herkes bu kadar mı şikayetçi idi bugününden. Yoksa insanlar şükretmeyi mi unuttu, doyumsuzluk mu sardı hepsini.
Yoksa birileri oynuyor da benim kardeşlerim de yine piyon mu? Yıllardır süren aynı toprağın vatandaşı olan Kürt-Türk sorunu gibi.
Fillerin kavgasında çimenler ezilir. Bu çimen bugünün anneleri biz mi, yoksa sadece sevgi aşıladığımız yavrularımız mı?
Bütün bu soruların cevabını ararken lise yıllarına gidiyorum ve tarih hocamın bir sözü geliyor aklıma;
Siz sabah kalkıp işe gitmenin ne kadar büyük bir özgürlük olduğunu biliyor musunuz?
Peki rahatlıkla bakkaldan ekmek alıp eve gelmenin bile ne kadar büyük bir özgürlük olduğunu.
Ben biber gazının adını çocuğuma öğretmek zorunda kalmak istemiyorum,
Ben içinde mutlu anılar biriktirdiğimiz parkların harabe hallerini kızım görsün istemiyorum,
Ben taktığım başörtüsünün savaşını çocuğumun gözü önünde vermek istemiyorum,
Ben uzağımda olan kardeşlerim için endişelenmek istemiyorum.
BENİM BLOĞUMDA DİRENİŞ YOK.
Sadece Dua var. Yarınlarımız için, yavrularımıza huzur dolu bir hayat bırakmak için tıpkı 2 hafta önce olduğu gibi.
Ben şiddetin hiçbir zaman bir ifade yöntemi olmadığını savunuyor ve her geçen gün bu durumu uzatanların da samimiyetsizliklerine kanaat getiriyorum.
Rabbim bu ahir zamanda hepimizin gözünü açmayı nasip etsin.
Topraklarımıza kan dökülmeden huzura varmayı nasip etsin ki kimseciklerin diline iş işten geçtikten sonra KEŞKE düşmesin.
AMİN....

SABAHIN SAAT 4:44 VE MÜTHİŞ BİR KAR

Sabah namazına niyet uyandım ve nazlı nazlı ama iri iri karların düştüğünü gördüm okadar hoşuma gitti ki o mutlulukla eşimi uyandırdım. O tabiki ha evet dedi ve tekrar uyudu sanırım yanlış kişiyi uyandırdım Duruşu uyandırsam onun tepkisi babasından daha duyarlı olacağı garanti:))
Bu gün olmasını çok istediğim bir şey var dua edin hakkımda hayırlısıyla olsun olur mu! Sabahın köründe başka birşey yazılmıyor bizden haberler başka postta gelir artık. İyi hafta sonları.........

BU GÜN BENİM DOĞUM GÜNÜM

Ama dahada önemlisi 9 aydır beklediğimiz bebişimizde bugün doğmak üzere oluşu. Yengem hamile kaldığından beri bu bebekle benim doğum günümü birlikte kutlarız diyordum, diye diyede oldu galiba:))
Yengem şuan hastanede bende postu yayınladıktan sonra hastaneye gidicem ailenin yeni ferdi ile tanışmaya. İlginç olan bişey daha var bu amcamın 3. oğlu ve ilk ikisininde doğum günlerinin 2 kardeşimle aynı olması:)))
Doğumlar ne kadar güzel değil mi nasıl heyecan veriyor insana:))

NEREDEN BAŞLAMALI

Hiçbir fikrim yok nereden başlayayım. Son postu yayınladıktan sonra 14 ocakta Ankara'ya gittik. Aydında okuyan kız kardeşimin geleceğini düşünen annemlere iyi bir sürpriz oldu. Zaten gidişimin tek güzel yanıda o oldu. 10 gün kaldık orada benim dişime yaptırdığım dolgu sayesinde yatak döşek yattım enfeksiyon kapmış dişim geleceğim günden bir gün evvel sinirleri aldı doktorda öğle rahatladım. Neden başından yapmazlar işlerini anlamam....
Aslında Ankara fikri biranda çıktı. Bazı olaylara canım fazlaca sıkılınca Ankara'ya gittim kafam dağılsın diye o anlamda iyi oldu sevdiklerimin yanında deşarj oldum resmen. Orada Duruşu nefrolojiyede götürdük ve kalsiyum yine yüksek çıktı aman dikkat taş tekrar üreye bilirmiş (Allah korusun) dedi dr.
İş mevzuma gelince Ankara ya gideceğim akşam anlaşmış olduğum firmanın sahibi beni aradı tekrar şartları konuştuk ve arada sırada bir iki saatlik mesaiye kalabileceğimi söyleyince daha evvel kati suretle kabul etmediğimi hatırlattım ve orası başlamadan bitti.
Döndüğümde evimi nekadar özlediğimi anladım. Ankara dan zorla getirdiğim Duru kuzusuda odasına girince herşeyi unuttu. Oda benim gibi evcil.Oysa Ankara'daki son akşamımızda ananesiyle uyuyan Duru yatakta şunları konuşuyorlardı;
Anane - Duru ben seni çok özlüycem gitmesen olmazmı
Duru    - İstanbula gelin ozaman bende seni özlüyorum
Anane  - Olmaz Uğur dayın burada
Duru     - O da gelsin
Anane   - ama burada çalışıyor gelemeyiz
Duru     - Sizin ordaki ev çok mu soğuk o yüzdenmi dayım burada çalışıyor....

Oda anlam veremiyor anlamsız mesafelere annesi gibi... Geldikten sonra bende Duruda burada grip olduk Ankara da orada olduğumuz süre boyunca hava çok güzeldi burada da soğuk olunca muhtemelen şifayı buyüzden kaptık.Ama şuan ikimizde iyiyiz sadece bir süredir peşimizi bırakmayan olumsuzluklar var arada canımı fazlaca sıkıyor.
Şu sıralar en çok duayı sağlık için ve hayırlı bir iş için ediyorum. Zira istediğim gibi bir iş bulursam ilk iş oturduğum evi değiştirmek olacak ki can sıkıntımın en büyük sebebi bu. Ama yazmama sebep bunlar değil hazırlandığım sınavlardı. Ha bu arada nezaman uzaklaşsam beni unutmayan Serpil'ime de ayrıca teşekkürler.
Resimler yok Duru fotoğraf makinemi kırdı yeni bir fotoğraf makinesi arayışındayım. Bu konudaki tavsiyelerinizi bekliyorum efendim sağlıkla kalın........

DURU İLE GİDİNCE.....

Dün rutin göğüs kontrolüm için doktora gittim. Malum ananne olmayınca Duruşu da yanıma alarak gittim. Karda kah kayarak hah kartopu oynayarak gittik. Hastane hemen arka caddede olduğundan yürüyerek gidiyoruz hastaneye.

İçeri girdik kontrolden sonra ultrasona yönlendirildim. Asistan yaşımı sorunca Duru bende 3 yaşındayım diye bağırdı:)) ille dikkat çekecek.  Zaten bir yerde ilgi üstünde olmazsa dönüşte çok mutsuz oluyor.
Ultrason makinasının yanına oturduğumda anne bak buladan bebek gözükecek demezmi doktorum gülme krizine girdi ve sonrası hasta yani ben unutuldum başlandı Duru ile sohbete.
Muayene biter bitmez üstümü getirdi anne al giyin dedi. Doktor giyinmesin ne olacak ki diye sorunca Duruş;
-Olul mu hasta olul sonla Allah kolusun.
Sonrası mı Doktor Duru ne olur burada kal diye başladı yalvarmaya :))
Duru hayıl olmaz ben daha okula gidicem dedi ve teklifi reddetti.
Okadar masum okadar tatlı ki zaman onunla nasıl geçiyor anlamıyorum. Alıştırayım artık işe gideceğimi bilsin dedim. Bana demez mi ben işe gidicem deme anne çok üzülüyorum diye kahroldum. Üzüleceğini biliyorum ama gitmek zorundayım güzel kızım.
Şubata sayılı az bir gün kaldı ben avrupadan anadoluya hergün nasıl gidip geleceğimi düşünmekten sıyırmaya başladım bile. Bide bunların üstüne ananne Ankara da başlamış olduğu diş tedavisini yarım bırakmamak adına şubat sonu gibi gelecek ve bu aralıkta Duru için kreş arayışlarıda başladı. Gündem çok yoğun kısacası ve ben birsürü kaygı içinde boğuluyorum. Rabbim hakkımızda iyi olanı nasip etsin.

YENİ YIL BİZİM EVE GÜMBÜR GÜMBÜR GELDİ

Yılbaşı benim için yeni bir takvimin başlamasından başka birşey değil gerçi ama yinede bu kadar berbat geçeceğini tahmin etmiyordum. Duru yine ateşlendi bademcikleri kabarmış. İğne verdi doktorumuz yine:(( Ama ateşinemi yanayım hastalığı ile gelen yeni huylara mı bilemedim. Ama Elhamdülillah geçti gitti şimdi iyi hemde çok.  Şimdilik bizden bukadar buyrun resimler

PAZAR GÜNÜNDEN

Mutfakta uğraşan annenin yanına gelen Duru;
Duru: su velilmisin anne
anne : al annecim
Duru: bana anne deme ben anne değilim, ben hanımefendiğim anne sensin bana buylun hanımefendi diyeceksin.
anne: ???????????

Anne yine mutfakta Duru okul takıntısında;
Duru: anne ben okula gittiğimde sen ağlayacakmısın,
anne: Evet kesin ağlarım (anne biraz durur ve sorar) peki sen ağlarmısın
Duru: ben ağlamıycam sen üzülme diye.
anne: !!!!!!!

Bazen böyle anne aşığı bazen küçük dağları o yaratmış gibi  havalı ama ben bu kızın her haline aşığım. Zaten oda farketmiş olacakki geçen gün ''anne sen bana aşık olmuşsun'' dedi. Aşktan artık ne anlıyorsa...